आजच्या काळात नोकरी, शैक्षणिक संस्था किंवा मोठ्या कंपन्या — कुठेही जा…
एक गोष्ट स्पष्ट जाणवते —
कामापेक्षा इगो मोठा होत चाललाय.
मीटिंगमध्ये आवाज चढवणं, इतरांचं बोलणं तोडणं, छोट्या चुका मोठ्या करून दाखवणं…
हे सगळं कामाचा भाग नसून, अनेकदा इगो संतुष्ट करण्याचं साधन बनत चाललं आहे.
वरिष्ठांचा इगो आणि कर्मचाऱ्यांवर परिणाम
अनेक ठिकाणी वरिष्ठ पदावर असलेली माणसं आपल्या अधिकाराचा वापर मार्गदर्शनासाठी नाही,
तर स्वतःचा वर्चस्व दाखवण्यासाठी करताना दिसतात.
कामाच्या नावाखाली:
अनावश्यक दबाव टाकला जातो
सार्वजनिकरित्या सुनावलं जातं
कर्मचाऱ्यांचा आत्मसन्मान दुखावला जातो
हे नेतृत्व नाही…
ही एक असुरक्षित मानसिकता आहे.
गुण दाबण्याची अदृश्य साखळी
सर्वात धोकादायक गोष्ट म्हणजे —
एखाद्या व्यक्तीकडे एखादा चांगला गुण असेल, त्याच्या कामामुळे त्याला सन्मान मिळत असेल…
तर तो गुण वाढवण्याऐवजी, काही जण तो जाणीवपूर्वक दाबतात.
हे कसं केलं जातं?
कामाचं श्रेय दुसऱ्याला देणं
संधीपासून दूर ठेवणं
कल्पनांना महत्व न देणं
इतरांसमोर कमी दाखवणं
हे सगळं उघडपणे होत नाही…
पण त्याचा परिणाम मात्र खोलवर होतो.
इगोचं मानसशास्त्र – आतली असुरक्षितता
एक साधं सत्य आहे —
जो आतून मजबूत असतो, तो इतरांना उंचावतो…
आणि जो आतून असुरक्षित असतो, तो इतरांना दाबतो.
जेव्हा एखाद्याला वाटतं —
“हा माणूस पुढे गेला तर माझं काय?”
तेव्हा तो स्वतःला सुधारण्याऐवजी, दुसऱ्याला खाली खेचण्याचा मार्ग निवडतो.
कर्मचाऱ्यांवर आणि संस्थेवर होणारे परिणाम
🔹 कर्मचाऱ्यांवर:
आत्मविश्वास ढासळतो
कामातली उर्मी कमी होते
नवे विचार मांडायला भीती वाटते
आणि शेवटी — तो फक्त “काम करणारा” बनतो, “विचार करणारा” नाही
🔹 संस्थेवर:
चांगले कर्मचारी टिकत नाहीत
innovation थांबते
टीमवर्क कोसळतो
आणि संस्था हळूहळू मागे पडते
खरं नेतृत्व नेमकं काय असतं?
खरं नेतृत्व म्हणजे लोकांना दाबणं नाही…
तर त्यांना उंचावणं आहे.
एक चांगला नेता तो नसतो जो स्वतःचं मोठेपण दाखवतो…
तर तो असतो जो इतरांचं मोठेपण घडवतो.
जिथे गुणांना वाव दिला जातो, तिथे प्रगती होते.
जिथे गुण दाबले जातात, तिथे फक्त पदं राहतात — प्रगती नाही.
इगो बाजूला ठेवल्यावरच कामाचा खरा आनंद
आता एक सरळ प्रश्न —
आपण काम का करतो?
फक्त स्वतःचा इगो संतुष्ट करण्यासाठी?
की काहीतरी अर्थपूर्ण निर्माण करण्यासाठी?
👉 सत्य खूप स्पष्ट आहे —
इगो बाजूला ठेवल्यावरच कामाचा खरा आनंद मिळतो… आणि तिथेच खरं यश लपलेलं असतं.
जेव्हा “मी” पासून “आपण” कडे प्रवास होतो,
तेव्हा काम ओझं राहत नाही — ते समाधान बनतं.
बदल कुठून सुरू करणार?
बदल मोठ्या धोरणांतून नाही, तर छोट्या कृतींमधून सुरू होतो:
इतरांचं कौतुक मनापासून करा
चुका मान्य करा
गुण ओळखून त्याला वाव द्या
आणि सर्वात महत्त्वाचं — स्वतःच्या इगोवर नियंत्रण ठेवा
शेवटचा विचार
👉 “इतरांचा गुण दाबणं म्हणजे स्वतःच्या मर्यादा मान्य करणं…
आणि इगो बाजूला ठेवणं म्हणजे खऱ्या यशाची सुरुवात.”
👉 “इगो काही क्षण जिंकवतो…
पण नम्रता आयुष्यभर जिंकवते.”
तुमचं मत काय? (CTA)
तुमच्या ऑफिसमध्ये किंवा संस्थेत असा अनुभव आला आहे का?
कोणीतरी तुमचा गुण दाबण्याचा प्रयत्न केला आहे का?
👇 कमेंटमध्ये तुमचा अनुभव जरूर शेअर करा.
आणि हा लेख उपयुक्त वाटला असेल, तर इतरांपर्यंत नक्की पोहोचवा.
© विश्वनाथ जगदाळे
संपादक | धाराशिव बुलेटिन
0 टिप्पण्या